Soms stel je vragen zonder antwoorden te verwachten.

Soms stel je vragen zonder antwoorden te verwachten.
En toch belanden er gedachten in volle zinnen in je mailbox.

Ik had Anke Senden poëzie horen vertellen. Eigen werk, afgewisseld met werk van anderen. En ik zeg wel degelijk: poëzie vertellen. Want ze is er zo door begeesterd dat ze het niet voordraagt maar met hart en ziel uitdraagt.
Om een of andere reden stuurde ik haar wat vragen die me al lang belagen. En zij, hoe jong ook, gaf me heel snel antwoorden waar een mens wijzer van wordt.
Lees maar.

M’n vragen

Wie kleeft die donzige pluimpjes op de eieren, zo amper dat ze opveren wanneer je
in al je haast het doosje openhaalt? Doet de pluimpjesklever dat bewust met te weinig lijm?
Zou hij of zij niet liever appeletikettenklever zijn, toch iets dat meer blijft hangen,
beter staat op een cv?

Wie hangt die pijltjes op straathoeken, aan verlichtingspalen? En altijd met twee namen?
Staat er dan een duo klaar om je te verrassen wanneer je de straat inslaat?

Wie weet altijd haarfijn mijn toekomstig geluk te verstoppen in kleine koekjes?
Kan die daar genoeg mee verdienen om voor zichzelf een toekomst te verzinnen?

Wie beweert zo stellig op het wijnetiket welke smaken ik ga proeven? De kurk zit nog op de fles.

Wie komt me straks een verhaaltje vertellen wanneer al m’n vragen niet in slaap geraken?

Wie dekt ze toe?

Toe, vertel het me.

Johan-Lou Verwimp
al dan niet wachtend op een antwoord, een verhaal, een vertelseltje
????

Haar antwoorden

Morgen zal ik het je vertellen.

Morgen zal je weten wie in het toilet voor jou het licht aanlaat opdat jij ’s nachts de schakelaar niet hoeft te zoeken. Je zal weten dat de spleet onder een deur dient om een briefje onder te schuiven, als het verdriet, de angst, de woede in de kamer de deur op slot gedaan heeft. Je zal weten dat je een deur altijd op een kier moet laten staan.

Je vraagt of de pluimpjesklever niet liever etikettenklever zou zijn. Nee, dat wil hij niet. Hij geeft mensen liever een pluim dan een etiket.

De pijltjes zijn wijzers die stil zijn blijven staan. Ze geven geen richting aan, maar een tijdstip: op dat moment waren twee mensen daar. Toch gaat het niet om een toen, maar om een nu. Om het nu waarin jij die namen ziet staan, terwijl je wacht op de bus, je weg zoekt rond de straathoeken van een vreemde stad, de kaart wilt lezen onder een verlichtingspaal. De namen worden mensen die mee wachten en mee zoeken tussen het grauw van de stad en haar gebouwen. Ze zijn als nieuwe blaadjes aan een dode stronk. Ze geven de stad een gezicht, een stem, een adem. Eerder dan je op te wachten stuwen de personen achter de namen je zachtjes vooruit, als meewind, op naar het onverwachte.

Dat onverwachte speelt ook een rol bij de wijnetiketten. Die dienen namelijk om het onverwachte op te vangen. Iedere fles wijn is een avontuur dat de mens in vervoering kan brengen. Soms bestaat het avontuur erin dat er helemaal niets gebeurt. Maar wie wil dat toegeven? Daarom heeft iedere fles wijn een noodoplossing: het etiket. Als de ervaring van de wijn de woorden overschrijdt of zich juist beperkt tot een eenvoudig woord, dan kan je altijd je toevlucht nemen tot de woorden op het etiket. Instemmend knikken van de tafelgenoten verzekerd.

Een mens is een fles wijn – een avontuur dat je heel ver of juist heel dichtbij kan brengen. Helaas hangt de fles vaak zo vol met etiketten, dat je niets anders meer proeft dan de inkt. Vind je het raar dat de pluimpjesklever zich ver van alle etiketten wil houden?

Je vraag over geluk is de moeilijkste. Wie verstopt geluk in kleine koekjes? Ik weet het niet. Verdient die persoon daar genoeg mee? Hoogstwaarschijnlijk niet. Kan je geluk verdienen? Nee, maar je kunt het wel in hoekjes, boekjes, koekjes en bezoekjes steken. Misschien moet je eens zo’n doos koekjes aan de geluksverstopper geven. Zoals je soms aan een slapeloze verteller een verhaaltje moet vertellen.

Morgen zal je het weten, het antwoord op al die vragen nog veel meer – en later, wanneer je alles wat je weet weer weggeslapen, weggelachen en weggeleefd hebt, zal je het begrijpen. De deur op een kier, de pluimen, de wijn en de koekjes.

Maar ga nu slapen.

Je vragen zijn je knuffelberen – laat je dromen vertellen wat ze weten.

En morgen – morgen ben je mijn antwoord al vergeten.

 Anke Senden – in antwoord op.
ankesenden@gmail.com

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s